Þetta eru nokkurn veginn þær áhyggjur sem ég hef varðandi þjóðaratkvæðagreiðslu um IceSave-samninginn:
This is why America’s founders wanted a representative democracy, because they knew if you gave the average guy the chance, he’d vote for a fantasy world with no taxes, free beer and vagina trees. – Bill Maher
Hér er bútur úr viðtali við Ara Edwald á visir.is varðandi atburði gamlársdags.
„Það er ljóst að áfallið sem fólkið sem lenti í þessu varð fyrir er mun meira en ég hafði gert mér grein fyrir. Margir hafa verið að missa svefn og eru óttaslegnir,”…„Það þarf ekki annað en lykt af blysi eða einhver dólgsleg ummæli á bloggi til þess að koma þessum hughrifum af stað…
Þegar ég les þetta þá sé ég starfsfólkið fyrir mér eins og stríðstætta hermenn úr Víetnam. Þeir fá flassbakk við það að eitt að fara á þrettándabrennu eða við lestur á bloggi. En í stað þess að sjá brennandi Víetnama þá sjá þeir grímuklædda anarkista skera í sundur snúrur. Ó, þvílík örlög.
Í kosningabaráttunni í Ameríku hefur stríðshetjan John McCain breyst í raðlygara. Það virðist sem svo að hann geti logið endurtekið að almenningi og blaðamönnum án þess að það hafi neinar gríðarlegar afleiðingar. Núna gekk hann hinsvegar of langt og á mögulega eftir að sjá eftir því. John McCain hringdi í David Letterman og laug upp í opið geðið á honum.
Hérna er brot úr þætti Letterman í gærkvöldi þar sem hann segir frá því að John McCain, sem átti að vera aðalgestur þáttarins, geti ekki mætt og svo þegar hann kemst að því að McCain sagði honum ekki allan sannleikann í símtali fyrr um daginn.
Tekið af bloggi Ricky Gervais:
During an interview in America recently the subject came up about me ad libbing in all my film roles… I said, “If they wanted someone to stand where they’re told and just say the lines as they’re written in the script then they should chose any other actor to do that.”
Obviously that was taken out of context by an english news site… this is the headline they went with. “Gervais admits he is the worst actor in Hollywood” … The thing that annoys me is this. They know exactly what they are doing. It’s not a mistake. It’s deliberate. The world would be a different place if things had always been like this.
Martin Luther King – “I have a dream.”
TheDailyShit.com – “Lazy black man always sleeping”Jesus Christ – “Let he who is without sin cast the fist stone.”
WeeklyRumour.co.uk – “Scruffy Jew starts riot”Elizabeth I – “I know I have the body of a weak and feeble woman, but I have the heart and stomach of a king.”
InternetCuntWhoCan’tGetArealJob.Net – “Scrawny cannibal lezzer eats own father”
Að hrósa íslensku krónunni fyrir að vera sveigjanleg,
er eins og að hrósa teygju fyrir sama hlut
rétt í þann mund er hún slær þig í andlitið.
Hvað ætli það séu margir sem hneyksuðust svakalega síðasta sumar þegar Saving Iceland lokaði fyrir umferð á Snorrabrautinni í smástund en styðja núna af fullum krafti mótmæli atvinnubílstjóra, eða sitja kannski sjálfir í vörubíl á Kringlumýrarbrautinni?
DV á ritstjórnartíma Jónasar Kristjánssonar og Mikaels Torfasonar átti oft frábæra spretti í lágkúrulegum fyrirsögnum. Mætti halda að þeir hafi eytt meiri tíma í þær en að tryggja sannleiksgildi fréttanna.
Nú er loksins kominn verðugur arftaki. Visir.is er í dag með alveg hrikalega smekklausa og lágkúrulega fyrirsögn.
Fornfrægt vændishús lokar leggöngunum
Það er varla hægt að vera hallærislegri.
Ég horfði á alla þættina í spennuþáttaröðinni Pressa á Stöð 2. Bloggarar og fjölmiðlaskríbentar hafa farið hamförum við að ausa lofi á þessa þætti. Ég verð nú að viðurkenna að ég skil ekki alveg hvað á að vera svona frábært við þetta. Annað hvort hefur þetta fólk aldrei séð alvöru erlenda spennuþætti eða er að dæma þættina út frá einhverjum allt öðrum sjónarmiðum. Svona eins og þegar maður segir við fjögurra ára frænda sinn að hann spili mjög vel á fiðlu rétt eftir að hann er búinn að vera sarga á hana í tíu mínútur.
Þarna var hver klisjukenndur karakterinn á eftir öðrum. Harði stefnufasti ritstjórinn, bláeygða unga blaðakonan, drykkfelldi fréttastjórinn, töffaralega rannsóknarlöggan, taugaveiklaða sjónvarpsþulan og grunsamlegi fjármálastjórinn sem á endanum er með hjarta úr gulli og vinnur ástir ungu blaðakonunnar.
Enginn þessara karaktera hefur snefil af dýpt og manni er algjörlega sama þó að eitt af þeim verði næsta fórnarlamb morðingjans.
Morðplottið sjálft er líka götótt. T.d. er það mjög undarlegt að sá sem reynist vera morðinginn er sá sami og í fyrri þáttum hafði aðstoðað blaðasnápinn okkar sem mest við að safna upplýsingum sem reyndust síðan sanna allt uppá hann. Það er því nánast sem að við skrifin á handriti síðasta þáttar hafi verið ákveðið hver væri morðinginn þrátt fyrir að hegðun hans í fyrri þáttum væri á skjön við þá staðreynd.
Það er lofsvert að framleiðsla á íslensku sjónvarpsefni sé komin á fullt skrið. En það þýðir þó ekki að áhorfendur verði að slaka á kröfunum af þeirri einni ástæðu að þetta er íslenskt. Næturvaktin var gott sjónvarpsefni en Pressan vont, reyndar mjög vont.
Í Séð og heyrt sem kemur út í dag fjallar Eiríkur Jónsson um einkalíf Sigmars Guðmundssonar og Þóru Tómasdóttur. Ég ætla nú ekki að fjalla um efnisatriði þessarar greinar heldur þá tilætlunarsemi sem kemur fram í orðum blaðamannsins.
Hér er brot úr greininni:
Sigmar og Þóra vilja ekki ræða einkamál sín og telja þau ekki eiga erindi við almenning. Þrátt fyrir að þau séu inni í stofum landsmanna á hverju kvöldi – og stundum oft sama kvöldið.
Því vaknar sú spurning. Hvað þarf fólk að koma oft fram í sjónvarpi til að almenningur eigi rétt á því að vita allt um einkalíf þess?
