Það er orðið svoldið langt síðan ég yfirgaf útvarpið. Þegar ég var unglingur þá hlustaði ég mikið á útvarp. Í sérstöku uppáhaldi var útvarpsstöð sem hét Aðalstöðin. Á þá stöð hlustaði ég mikið í unglingavinnunni, þá sérstaklega þætti eins og Górilluna og síðar Tvíhöfða.
Einhvernveginn í gegnum tíðina hefur útvarpshlustun mín snarminnkað og þá sérstaklega það að hlusta á ákveðna útvarpsþætti. Í mesta lagi kveiki ég á útvarpinu í bílnum og það látið ganga á einhverri síbylju í bland við auglýsingar.
Núna er ég hins vegar búinn að uppgötva útvarpsþátt sem endurnýjar trú mína á útvarpi sem áhrifaríkum miðli. Þetta er þátturinn This American Life.
Það er mjög erfitt að útskýra út á hvað þessi þáttur gengur. Hér er tilraun þeirra sjálfra til að skilgreina sig:
One of our problems from the start has been that when we try to describe This American Life in a sentence or two, it just sounds awful. For instance: each week we choose a theme and put together different kinds of stories on that theme. That doesn’t sound like something we’d want to listen to on the radio, and it’s our show.
We’re not really formatted like other radio shows at all. Instead, we do these stories that are like movies for radio. There are people in dramatic situations. Things happen to them. There are funny moments and emotional moments and—hopefully—moments where the people in the story say interesting, surprising things about it all. It has to be surprising. It has to be fun.
We sometimes think of our program as a documentary show for people who normally hate documentaries. A public radio show for people who don’t necessarily care for public radio.
Semsagt útvarpsþáttur fyrir þá sem ekkert endilega hafa gaman af útvarpi. Ég smellpassa í þennan hóp.
Ég er búinn að taka algjöru ástfóstri við þennan þátt. Hann er búinn að vera í loftinu síðan árið 1995. Það er búið að gera 330 klukkustunda þætti og ég er búinn að hlusta á fyrstu sjö. Ég er á fullu að niðurhlaða þeim öllum og stefni að því að hlusta á þetta allt á næstu vikum.
Núna er líka búið að gera sjónvarpsþætti með sama nafni. Þeir byrjuðu í síðustu viku og fengu mjög góða dóma. Þeir sem eru mjög útvarpsfælnir geta þá kannski byrjað að horfa á þá til að komast á bragðið.
Hérna fyrir neðan er lítið brot úr fyrsta þættinum.
Áðan horfði ég að viðtal við sir Cliff Richard í Kastljósinu. Á milli þess sem hann spjallaði um gamlar konur og ást sína á krist þá talaði hann um rokktónlist. Hann lítur á sjálfan sig sem rokkara, sagði m.a. að hann væri barn rokksins. Hann talaði fjálglega um að hann væri jafn mikill rokkari og Deep Purple og Pink Floyd, en kannski annars staðar á rokk-kvarðanum.
Þetta kom mér mjög spánskt fyrir sjónir. Ef ég væri beðinn um að lýsa tónlistarmanni sem væri eins langt frá rokki og mögulegt er þá væri það Cliff Richard.
Hvað getur annars verið lengra frá rokki en að gefa út fyrir smáskífu þar sem búið er að skeyta saman faðirvorinu og Auld Lang Syne í lag sem heitir „The Millennium Prayer“?
En Cliff Richard má þó eiga það að hann hjálpaði Bítlunum að komast að því að þeir væru í raun og veru nógu góðir til að meikaða.
Beatles Anthology
John Lennon: …It was that evening that we really came out of our shell and let go. We stood there being cheered for the first time. This was when we began to think we were good. Up to Hamburg we‘d thought we were OK, but not good enough. It was only back in Liverpool that we realised the difference and saw what had happened to us while everyone else was playing Cliff Richard shit.
[Bls. 56]
p.s. ef svo ólíklega vill til að einhver vilji hlusta á Faðirvorið í flutningi Cliff Richard þá er það hérna fyrir neðan:
Ég hef verið verið með þetta lag á heilanum núna í um klukkustund. Veit ekki alveg af hverju…
Ef þið nennið að hlusta á allt lagið þá endilega hlustið á spjallið á eftir. Þar segir Waits einhverja skemmtilegustu setningu sem ég hef heyrt í lengri tíma.
Í Bretlandi er haldið annað hvert ár svokallað Comic Relief. Þar koma stórstjörnur saman og búa til margra klukkutíma skemmtiþátt til styrktar fjölmörgum góðgerðamálum. Eitt af aðalstefunum í þessum útsendingum er þegar breskir grínistar ferðast til Afríku og annarra þriðja heims ríkja til að upplifa og sýna sjónvarpsáhorfendum ástandið þar.
Ricky Gervais hefur í gegnum tíðina gert mikið grín að þessum ferðalögum grínista og sagt að hann myndi aldrei láta plata sig út í svona. Hann virðist hafa skipt um skoðun og fór nú á dögunum til Kenýa á vegum Comic Relief 2007.
Eins og sést á myndbandinu hér að neðan þá sýnir Gervais á sér nýja hlið þar sem grínið er langt undan.
Á forsíðu Blaðsins í morgun blasti við þessi fyrirsögn:
Þarna var verið að vísa orð Atla Gíslasonar lögfræðings, sem er raunar aðeins varaþingmaður en ekki þingmaður. Að hans sögn er ekkert því til fyrirstöðu að vændishús geti starfað hér undir opnum tjöldum eftir lagabreytingar helgarinnar.
Þessi vísun í vændishverfi minnti mig á hugmynd sem Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson borgarstjóri kom með í miðju mokviðrinu um spilakassa í byrjun árs.
Þegar ég hugsaði um þessa hugmynd Vilhjálms og ummæli Atla þá sá ég fyrir mér eitthvað stærsta tækifæri Reykvíkinga til framfara og skjótfengins fjár. Það er að skipuleggja afmarkað svæði undir spilavíti og vændishús.
Mér litist best á að nota Viðey, enda umkringt vatni og auðvelt að stýra umferð til og frá eyjunni. Þar væri hægt að byggja hótel sem myndi minna á hótelin í Vegas. Neon-ljós myndu þar blikka allan sólarhringinn og ferðamenn myndu eiga þar góðar unaðsstundir.
Í Viðey gætu spilasjúklingar og vændiskonur átt bjarta framtíð saman. Og borgarsjóður myndi græða nóg af peningum til að koma á stofn heimsklassa meðferðarheimilum fyrir spilasjúka og afdankaðar vændiskonur. Þá ættu allir að vera ánægðir. Er það ekki?
Í Séð & heyrt um daginn var grein sem bar fyrirsögnina: “Nylonstúlka með Brad Pitt!”
Í þessari grein þá var sagt að Nylonið hafið borðað á sama veitingastað og Brad Pitt, en þegar maður las alla greinina þá kom það í ljós að hún vissi ekkert af Pitt inni á staðnum og var eingöngu bent á það þegar hún var komin út að Brad Pitt væri að borða þar inni. Þannig að hún sá manninn aldrei en í augum blaðamanns Séð og heyrt þá var hægt að segja að hún hafi borðað með Brad Pitt, enda borðuðu þau mat á sama tíma í sama húsi.
Þessi frétt minnti mig á frétt sem ég hef verið að reyna að fá birta í Séð og heyrt eða í sambærilegu blaði.
Íslendingur söng með Morrissey í Laugardalshöll!
Í ágúst þegar Morrissey hélt tónleika í Laugardalshöll var einstakur dagur í lífi Jóns Sigurðar Friðrikssonar (28) en þá gafst honum tækifæri til að syngja með þessari erlendu stórstjörnu.
Þetta hafði ekki verið ákveðið með miklum fyrirvara segir Jón Sigurður og bætir við “Þetta bara gerðist. Ég og Morrissey höfðum ekkert ráðfært okkur um þetta áður, sem gerði þetta bara ennþá meira spennandi”.
Jón Sigurður fór með unnustu sinni á tónleikana. Þau settust í eina af fremstu sætisröðunum á gólfinu í Laugardalshöll. Hvorugt vissi að þetta yrði eins sögulegt kvöld og það varð á endanum.
“Það sem gerðist var að Morrissey byrjaði að syngja eitt af mínum uppáhalds Smiths-lögum, Girlfriend In a Coma” segir Jón, “Ég réð ekki við mig þegar ég heyrði upphafsstefið, ég spratt á fætur og hljóp að sviðinu. Þar var nokkur þvaga af fólki og ég kom mér fyrir um miðja þvöguna. Ég byrjaði síðan að syngja hástöfum með. Ég kann hvert orð af þessum texta og því ekki í miklum vandræðum að fylgja laglínunni. Þó að ég geti ekki verið viss um að Morrissey hafi heyrt í mér þá fannst mér hann horfa til mín nokkrum sinnum. Hann brosti síðan við lok lagsins og þakkaði fyrir. Ég veit innst inni að hann var að tala til mín og þakka mér fyrir sönginn.”
Jón Sigurður hefur ekki verið í sambandi við Morrissey eftir tónleikana og er því allt óvíst um framtíðarsamstarf þeirra. En hann hlustar mikið á Morrissey þessa dagana og segir að þessi persónulega reynsla hans af manninum hafi kennt honum að meta hann meira.
Það er svoldið skondið að fylgjast með aðdáun íslenskra fjölmiðla á erlendum stórstjörnum. Sérstaklega þegar þeir ná að tengja stjörnurnar við Íslendinga.
Í Fréttablaðinu í dag nær Freyr Gígja að tengja Sylvester Stallone og Magnús Ver svo meistaralega saman að við fyrstu sýn mætti halda að þeir væru perluvinir.
En því meira sem fréttin er krufin þá virðist ekki mikið liggja undir.
Á forsíðu blaðsins er þetta á vinstri hlið:
Þarna mætti halda að þeir hafi mögulega átt góða vinastund. Að minnsta kosti að þeir hafi talað saman.
Síðan er flett á bls. 24 og litið á fyrirsögn greinarinnar.
Jæja, þeir hafa þá kannski bara hist að tilviljun. Mögulega spjallað saman á meðan þeir biðu báðir eftir flugi.
En þetta virðist nú vera eitthvað aðeins minna þegar fréttin er lesin. Eftir langa romsu um einhverja bjórauglýsingu sem Magnús Ver er að leika í, og álit hans á téðum bjór kemur þessi texti:
Nú jæja, þá sá Magnús Ver Stallone álengdar og var nokkuð viss um að hann hafi kinkað til sín. Hann hefur þó lítið til að byggja þetta á, enda hefur hann ekki hugmynd um hvort að Stallone viti að það sé til einhver Magnús Ver frá Íslandi.
Ég harma það að Hótel Saga hafi komið í veg fyrir að klámráðstefnan fari fram hér á landi. Ég lít á þetta sem brot á mínum mannréttindum. Því núna get ég ekki mótmælt þessum klámhundum. Óg ég sem var langt kominn í framleiðslu á skiltum og barmmerkjum.
Ég líki þessu við mannréttindabrot íslenska ríkisins á mér með því að neita að bjóða George Bush til landsins. Það er augljóst að með því er ríkið að koma í veg fyrir að ég geti mótmælt komu forsetans til landsins.
