Síðustu daga hefur Ísland í dag á Stöð 2 fjallað í heilögum réttlætingartón um málefni strípiklúbba á Íslandi og meint vændi á þeim stöðum.
Um síðustu helgi sendi þátturinn útsendara sinn á strípiklúbb með falda myndavél. Þar náði hann myndskeiðum af einkadansi erlendra og innlendra fatafellna. Á þessum myndskeiðum sést allt sem þær hafa að selja, þ.e. brjóst, rassar og píkur. Einnig eru þar samtöl milli fatafellnanna og útsendarans þar sem talið berst að einhverju sem má með góðum vilja túlka sem samningaviðræður um vændi.
Ég ætla að láta mínar skoðanir á svona klúbbum liggja milli hluta. Ég vil frekar benda á meðhöndlun Íslands í dag á þessu myndefni sínu.
Í myndskeiðunum sést vel það sem gerist í einkadansi útsendarans. Þar má sjá brjóst, rassa og píkur. Ekkert er blörrað og það virðist vera gert viljandi. Því í þættinum er passað vel upp á það að nota þessi myndskeið sem agn til að halda áhorfandanum frá því að skipta um stöð. Myndskeiðin voru sýnd rúmum fjörutíu mínútum eftir að þátturinn byrjaði og á þeim tíma var a.m.k. þrisvar minnt á að þetta væri seinna í þættinum.
Með þessu var Ísland í dag auðvitað að reyna að ná eins miklu áhorfi og peningum eins þeir gátu úr þessum myndskeiðum. Þ.e. með því að draga áhorfendur í gegnum nógu marga auglýsingatíma áður en myndskeiðin eru sýnd. Þannig að Geiri er ekki sá eini sem er að græða á meintu mansali.
Næstu daga voru þessi myndskeið sýnd trekk í trekk. Ég veit ekki hvort að Steinunn Valdís hafi vitað af því að á meðan hún var í viðtali í beinni útsendingu hafi þessi myndskeið verið sýnd á meðan hún talaði.
Ég get svo sem alveg skilið þá aðferð þáttarins. Þegar ég sé viðtal við þingmenn Samfylkingarinnar þá langar mig oftast að skipta um stöð. Möguleikinn á því að sjá brjóst í sjónvarpinu fær mig samt til að fresta því í nokkrar mínútur.
