Á mbl.is er þetta haft eftir Steingrími Sævarri fréttastjóra:
Maður fær bara hroll. Ég sé fyrir mér að Steingrímur kalli einn fréttamann í einu inn til sín. Horfir síðan stíft í augun á viðkomandi og segir: “Look into my eyes, look into my eyes, the eyes, the eyes, not around the eyes, don’t look around the eyes, look into my eyes… you’re under!”
Þessi fyrirsögn er svo góð að maður vill eiginlega ekki lesa greinina sem fylgir henni. Það getur ekkert jafnast á við það sem maður ímyndar sér.
Enn ein fréttin um “ástandið” í miðbænum á baksíðu Morgunblaðsins í dag.
Takið eftir því að hvergi í þessari umræðu er talað um að glæpatiðni sé að hækka í miðbænum. Enda vinnur svoleiðis tölfræði oftast á móti hræðsluáróðursseggjum.
Í leiðara Morgunblaðsins í dag segir:
Hverja helgi breytist miðbær Reykjavíkur að nóttu til í dýragarð. Bærinn fyllist af rusli og hávaðinn verður svo ærandi að fólk sem býr þar getur ekki sofið. En það er ekki nóg með það. Skemmdarverk eru unnin á húsum og bílum. Garðar fólks breytast í salerni. Ofan á allt þetta bætast síðan barsmíðar og ofbeldi. Og ástandið fer versnandi.
Mæli með þessu til fræðslu um forgangsröðun bandarískra stjórnvalda síðustu áratugina.
Síðustu vikuna hefur mikið verið talað um “miðbæjarvandamálið”. Þetta byrjaði með grein lögreglustjóra höfuðborgarsvæðisins þar sem hann hreinsaði hendur lögreglunnar af því að vera einir ábyrgir á hinu meinta slæma ástandi. Hann óskaði eftir viðræðum við stjórnendur Reykjavíkur til að finna lausn á “vandanum”.
Viðbrögðin létu ekki á sér standa. Fyrst voru það fremur lágstemmdar umræður Svandísar Svavarsdóttur og Gísla Marteins Baldurssonar, þar sem þau voru sammála um að málið væri flókið og engar einfaldar lausnir væru til.
Daginn eftir vaknaði borgarstjóratvíhöfðinn, þ.e. Villi og Bingi. Þeir voru sammála um að besta lausnin væri meira eftirliti með borgurunum ásamt ýmiskonar boðum og bönnum. Sérstaklega virtist ÁTVR í Austurstrætinu fara í taugarnar á þeim. Annar vildi banna sölu á stökum köldum bjór og hinn gaf til kynna að hann myndi ekki gráta það ef búðinni yrði lokað.
Hinn almenni borgari sem leggur leið sína í bæinn um helgar, sem ég er sjálfskipaður málsvari fyrir, skilur ekki alveg úr hvaða jarðvegi þessi umræða sprettur. Það getur bara alls ekki verið að það hafi farið framhjá mér að sveitir vígamanna gangi um götur miðborgarinnar um helgar og ráðist á alla þá er fyrir þeim verður eða þá að rónauppreisn hafi átt sér stað á Lækjartorgi og í Austurstræti þar sem þeir ráði ríkjum undir stjórn Lalla Johns.
Núna er hins vegar skýringin komin. Hér fyrir neðan er brot úr fréttaskýringu í Morgunblaðinu frá 17. ágúst:
Lögreglustjóri bendir á að gjarnan gleymist í umræðunni að allur samanburður í sambandi við afbrotatíðni, fjölda fanga og fleira við aðrar borgir eða önnur lönd sýni að öryggið sé meira hér en annars staðar. Hins vegar sé ekki samræmi milli mælanlegs öryggis og öryggistilfinningar borgaranna. Rannsóknir bendi til þess að eftir því sem meiri umfjöllun um ofbeldi sé í fjölmiðlum því minni verði öryggistilfinningin og hún minnki fyrst og fremst hjá fólki sem sé ekki í miðborginni.
Þetta snýst semsagt um tilfinningu úthverfisbúa á ástandinu í miðbænum. Vegna hræðslu þeirra sem ekki fara í bæinn þarf að hefta frelsi þeirra sem þangað fara.
Ætli öryggistilfinningin aukist ef allir skemmtistaðir loka klukkan þrjú eða fjögur og úthverfin fyllast af skemmtanaþyrstum borgurum í leit að heimapartýi?
Æðisleg mynd á forsíðu visir.is.
Ekki það að ég vilji hafa mörg orð um þetta en af svipnum að dæma þá finnst mér Bingi sjálfur vera að misnota eitthvað.
Ég verð að viðurkenna að ég var með hnút í maganum áður en ég hlustaði á umræður Þóru Arnórsdóttur við Gísla Martein Baldursson og Svandísi Svavarsdóttur í Kastljósi gærkvöldsins. Þar voru þau komin til að ræða skemmtanahald í höfuðborginni um helgar. [Sjá hér]
Ég var nokkuð viss um að umræðan myndi detta ofan í eitthvað stapp milli borgarfulltrúanna varðandi ábyrgð fyrri borgarstjórnar á ástandinu og draumkenndar skyndilausnir beggja aðila á vandamálinu.
Það kom mér hins vegar á óvart að mikill samhljómur ríkti. Sérstaklega að hvorugur aðilinn þóttist hafa hina einu réttu lausn. Þau sögðu bæði að þetta væri flókið mál sem þyrfti að skoða gaumgæfilega og í samráði við alla tengda aðila.
Eftir að hafa séð þessa umræðu þá finnst mér svoldið skrýtið að sjá Dag B. Eggertsson ríða á vaðið í dag og lýsa því yfir að hann og Samfylkingin hafi töfralausnina. Þ.e. ef farið verði að þeirra tillögum þá verði Reykjavík hvorki meira né minna en öruggasta borg í Evrópu. [Sjá hér]
Nokkuð skondin blaðamennska á Fréttablaðinu. Í stað þess að fjalla um háværa umræðu um hækkun áskriftargjalda á enska boltanum og eitthvert flóknasta verðkerfi á sjónvarpsvöru í heiminum þá setja þeir fram frétt með fyrirsögn sem staðhæfir að verðið sé hagstætt.
Ætli eignatengslin séu að hafa einhver áhrif?
