Í Séð og heyrt sem kemur út í dag fjallar Eiríkur Jónsson um einkalíf Sigmars Guðmundssonar og Þóru Tómasdóttur. Ég ætla nú ekki að fjalla um efnisatriði þessarar greinar heldur þá tilætlunarsemi sem kemur fram í orðum blaðamannsins.
Hér er brot úr greininni:
Sigmar og Þóra vilja ekki ræða einkamál sín og telja þau ekki eiga erindi við almenning. Þrátt fyrir að þau séu inni í stofum landsmanna á hverju kvöldi – og stundum oft sama kvöldið.
Því vaknar sú spurning. Hvað þarf fólk að koma oft fram í sjónvarpi til að almenningur eigi rétt á því að vita allt um einkalíf þess?
January 31, 2008 at 4:47 pm |
Ég skil ekki fólk eins og Erík, sem hugsa “fyrst þú leyfir mér að sjá þig vinna, þá hef ég rétt á að vita allt um þig”.
Getum við ekki gengið lengra með þetta? Hvað um afgreiðslufólk, nú er það að leyfa okkur að fylgjast með sér vinna endalaust. Höfum við ekki rétt á að vita allt um einkalíf þess?
Hvað um blaðburðafólk og póstfólkið? Nú er það að bjóða hættunni heim með því að koma HEIM til okkar á hverjum degi! Ég hlýt að hafa rétt á að vita hvernig þeim gengur í rúminu.
Eiríkur Jónsson er gömul saumaklúbbskerling, ekkert minna, ekkert meira.