Ég horfði á alla þættina í spennuþáttaröðinni Pressa á Stöð 2. Bloggarar og fjölmiðlaskríbentar hafa farið hamförum við að ausa lofi á þessa þætti. Ég verð nú að viðurkenna að ég skil ekki alveg hvað á að vera svona frábært við þetta. Annað hvort hefur þetta fólk aldrei séð alvöru erlenda spennuþætti eða er að dæma þættina út frá einhverjum allt öðrum sjónarmiðum. Svona eins og þegar maður segir við fjögurra ára frænda sinn að hann spili mjög vel á fiðlu rétt eftir að hann er búinn að vera sarga á hana í tíu mínútur.
Þarna var hver klisjukenndur karakterinn á eftir öðrum. Harði stefnufasti ritstjórinn, bláeygða unga blaðakonan, drykkfelldi fréttastjórinn, töffaralega rannsóknarlöggan, taugaveiklaða sjónvarpsþulan og grunsamlegi fjármálastjórinn sem á endanum er með hjarta úr gulli og vinnur ástir ungu blaðakonunnar.
Enginn þessara karaktera hefur snefil af dýpt og manni er algjörlega sama þó að eitt af þeim verði næsta fórnarlamb morðingjans.
Morðplottið sjálft er líka götótt. T.d. er það mjög undarlegt að sá sem reynist vera morðinginn er sá sami og í fyrri þáttum hafði aðstoðað blaðasnápinn okkar sem mest við að safna upplýsingum sem reyndust síðan sanna allt uppá hann. Það er því nánast sem að við skrifin á handriti síðasta þáttar hafi verið ákveðið hver væri morðinginn þrátt fyrir að hegðun hans í fyrri þáttum væri á skjön við þá staðreynd.
Það er lofsvert að framleiðsla á íslensku sjónvarpsefni sé komin á fullt skrið. En það þýðir þó ekki að áhorfendur verði að slaka á kröfunum af þeirri einni ástæðu að þetta er íslenskt. Næturvaktin var gott sjónvarpsefni en Pressan vont, reyndar mjög vont.
