Nú þegar árið er að renna sitt skeið langar mig að taka fram að ég hef aldrei skrifað blogg. Sögu mína á internetinu má rekja til 1. febrúar árið 2000, sem er sirka fimm árum áður en bloggið var fundið upp. Þar af leiðandi get ég ekki verið bloggari… Ég er líka að sumu leyti sammála Jónasi Kristjánssyni um að að bloggið sé ekki sérlega merkilegt – alvöru dagblöð eru miklu merkilegri.

Hér virðist Egill eitthvað ruglast í sagnfræðinni. Bloggið á rætur sínar að rekja til ársins 1994 en stækkaði ört árin 1998-9, þegar livejournal.com, opendiary.com og blogger.com komu til sögunnar. Þ.e. einum til tveimur árum áður en Egill byrjaði að skrifa “pistla” á netið. En þetta er nú ekki í fyrsta skiptið sem Egill skellir einhverju fram sem staðreynd án þess að hafa nokkra hugmynd um hvað hann er að tala.

Hins vegar með afar fróðlegt að lesa tilvitnuna sem hér kemur fyrir neðan með tilvitnunina fyrir ofan í huga.

Egill Helgason 10.08.2009:

My TV show (Silfur Egils) is of my own making and the same goes for my blog. Nobody came and invited me to write it and I’m quite proud of it because it’s something I created. You could say in some ways that the blog has become as influential as Morgunbladid [Iceland’s most established broadsheet].

This is why America’s founders wanted a representative democracy, because they knew if you gave the average guy the chance, he’d vote for a fantasy world with no taxes, free beer and vagina trees.   – Bill Maher

„Það er ljóst að áfallið sem fólkið sem lenti í þessu varð fyrir er mun meira en ég hafði gert mér grein fyrir. Margir hafa verið að missa svefn og eru óttaslegnir,”…„Það þarf ekki annað en lykt af blysi eða einhver dólgsleg ummæli á bloggi til þess að koma þessum hughrifum af stað…

Þegar ég les þetta þá sé ég starfsfólkið fyrir mér eins og stríðstætta hermenn úr Víetnam. Þeir fá flassbakk við það að eitt að fara á þrettándabrennu eða við lestur á bloggi. En í stað þess að sjá brennandi Víetnama þá sjá þeir grímuklædda anarkista skera í sundur snúrur.  Ó, þvílík örlög.

Hérna er brot úr þætti Letterman í gærkvöldi þar sem hann segir frá því að John McCain, sem átti að vera aðalgestur þáttarins, geti ekki mætt og svo þegar hann kemst að því að McCain sagði honum ekki allan sannleikann í símtali fyrr um daginn.

During an interview in America recently the subject came up about me ad libbing in all my film roles… I said, “If they wanted someone to stand where they’re told and just say the lines as they’re written in the script then they should chose any other actor to do that.”

Obviously that was taken out of context by an english news site… this is the headline they went with. “Gervais admits he is the worst actor in Hollywood” … The thing that annoys me is this. They know exactly what they are doing. It’s not a mistake. It’s deliberate. The world would be a different place if things had always been like this.

Martin Luther King – “I have a dream.”
TheDailyShit.com – “Lazy black man always sleeping”

Jesus Christ – “Let he who is without sin cast the fist stone.”
WeeklyRumour.co.uk – “Scruffy Jew starts riot”

Elizabeth I – “I know I have the body of a weak and feeble woman, but I have the heart and stomach of a king.”
InternetCuntWhoCan’tGetArealJob.Net – “Scrawny cannibal lezzer eats own father”

Nú er loksins kominn verðugur arftaki. Visir.is er í dag með alveg hrikalega smekklausa og lágkúrulega fyrirsögn.

Fornfrægt vændishús lokar leggöngunum

Það er varla hægt að vera hallærislegri.

Þarna var hver klisjukenndur karakterinn á eftir öðrum. Harði stefnufasti ritstjórinn, bláeygða unga blaðakonan, drykkfelldi fréttastjórinn, töffaralega rannsóknarlöggan, taugaveiklaða sjónvarpsþulan og grunsamlegi fjármálastjórinn sem á endanum er með hjarta úr gulli og vinnur ástir ungu blaðakonunnar.

Enginn þessara karaktera hefur snefil af dýpt og manni er algjörlega sama þó að eitt af þeim verði næsta fórnarlamb morðingjans.

Morðplottið sjálft er líka götótt. T.d. er það mjög undarlegt að sá sem reynist vera morðinginn  er sá sami og í fyrri þáttum hafði aðstoðað blaðasnápinn okkar sem mest við að safna upplýsingum sem reyndust síðan sanna allt uppá hann. Það er því nánast sem að við skrifin á handriti síðasta þáttar hafi verið ákveðið hver væri morðinginn þrátt fyrir að hegðun hans í fyrri þáttum væri á skjön við þá staðreynd.

Það er lofsvert að framleiðsla á íslensku sjónvarpsefni sé komin á fullt skrið. En það þýðir þó ekki að áhorfendur verði að  slaka á kröfunum af þeirri einni ástæðu að þetta er íslenskt. Næturvaktin var gott sjónvarpsefni en Pressan vont, reyndar mjög vont.